Julius Caesar (Bridge Theatre, London)

Juliusz Cezar nigdy nie należał do moich ulubionych dramatów Shakespeare’a. Ale gdy planowałam styczniowy maraton teatralny w Londynie (wrażenia spisałam tutaj), pewne było, że najnowsza inscenizacja sztuki znajdzie się w kalendarzu. Powodów było kilka. Dramat pojawił się w repertuarze Bridge Theatre – nowego, kuszącego miejsca na kulturalnej mapie Londynu. Sztukę wyreżyserował Nicholas Hytner, przez wiele lat dyrektor…

Hamilton (Victoria Theatre, London)

♫♫ The Room Where It Happens ♫♫ Victoria Theatre to od grudnia ubiegłego najbardziej gorące miejsce na mapie londyńskich wydarzeń teatralnych. To tu, po przeszło 2 latach od premiery na Off- Broadwayu, Lin-Manuel Miranda zdecydował się wystawić swój słynny musical. Tuż przed premierą Hamiltona teatr przeszedł gruntowną przemianę. Scenę przebudowano, dodano nowe skrzydła, a na potrzeby musicalu zmieniono zewnętrzną fasadę budynku….

Network (Lyttelton Theatre, London)

Adaptowanie scenariuszy filmowych na potrzeby produkcji teatralnych może przysporzyć licznych problemów. Przekonał się o tym Ivo van Hove zaledwie kilka miesięcy temu wystawiając w Barbican Theatre Opętanie z Judem Law. Spektakl, pomimo bardzo wyrazistej kreacji Lawa oraz ciekawej oprawy wizualno-muzycznej, nie spełnił oczekiwań publiczności i krytyków.  Porażka nie odstraszyła jednak belgijskiego reżysera, który chwilę później na rozległej scenie Lyttelton…

Long Day’s Journey Into Night (Wyndham’s Theatre, London)

Choć nie do końca jestem fanką tradycyjnego podejścia do dramatów, to jednak wizja zobaczenia Jeremy Ironsa i Lesley Manville na żywo w Long Day’s Journey Into Night była niezwykle kusząca. West End regularnie gości na swoich deskach gwiazdy wielkiego formatu, nie zawsze jednak spektakle z ich udziałem udaje mi się wpleść w plan teatralnej wycieczki do…

Glengarry Glen Ross (Playhouse, London)

W dzisiejszych czasach, gdy mocno podkreśla się rolę kobiet w przemyśle rozrywkowym posunięciem dość ryzykownym wydaje się promowanie wyłącznie męskiej produkcji. A taką właśnie jest Glengarry Glen Ross – opowieść o zepsutym, nieuczciwym i okrutnym świecie agentów nieruchomościami. Tu rządzi pieniądz oraz kłamstwo sprawnie napędzone przez wysoki poziom testosteronu. Na szczęście, ostra jak brzytwa, niezwykle trafna i…

The Birthday Party (Harold Pinter Theatre, London)

Trudno uwierzyć, że 60 lat temu, gdy sztuka Harolda Pintera, The Birthday Party (polski tytuł Urodziny Stanleya) po raz pierwszy pojawiła się na londyńskiej scenie w teatrze Lyric na Hammersmith, utrzymała się w repertuarze zaledwie przez sześć wieczorów. Większość krytyków zmiażdżyła dzieło 28-letniego wówczas dramaturga, zarzucając mu niezrozumiałość. Dzisiaj ten laureat nagrody Nobla jest inspiracją dla wielu…

Belleville (Donmar Warehouse, London)

Paryż – żadne inne miejsce na ziemi nie może być większą inspiracją dla artystów. Nawet Nowy Jork i Rzym muszą zadowolić się dalszymi miejscami na podium w konkursie popularności. Ciekawe może okazać się umieszczenie Amerykanów we francuskiej stolicy, co udowodnili w swoich dziełach chociażby Ernest Hemingway, George Gershwin, czy Woody Allen. Nic też dziwnego, że…

Labour of Love (Noël Coward Theatre, London)

Długo się zastanawiałam się czy wrzucić Labour of Love w plan wycieczki do Londynu. Po pierwsze dlatego, że trochę stronię od teatru iście rozrywkowego. Po drugie z obawy, że sztuka mocno osadzona w kontekście politycznym Wielkiej Brytanii może być dla mnie niezrozumiała (dodatkowo tekst sztuki nie był dostępny, więc nie było mowy o przygotowaniu się…

Against (Almeida Theatre, London)

Ulokowany z dala od neonów teatralnego centrum Londynu – Almeida Theatre w ostatnich latach uchodzi za jeden z najciekawszych teatrów off-West Endowych.  Spektakle powstające pod jego dachem regularnie przenoszone są z Islington do centrum brytyjskiej stolicy. W tym roku ten zaszczyt spotkał olśniewającego Hamleta w reżyserii Roberta Icke z Andrew Scottem w roli tytułowej oraz sztukę Jamesa…

Cat on a Hot Tin Roof (Apollo Theatre, London)

Do tej pory bardziej śledziłam garderobę Sienny Miller niż jej aktorskie dokonania. Jacka O’Connella kojarzyłam jedynie z przyzwoitych występów w Niezłomnym i Zakładniku z Wall Street. Ale bilety na Cat on a Hot Tin Roof kupiłam bez chwili wahania, gdy tylko w internecie pojawiły się stylowe czarno – białe zdjęcia autorstwa Charliego Graya. Przemówiła do mnie nie tylko…

Hamlet (Harold Pinter Theatre, London)

Nie da się oglądać najnowszego londyńskiego Hamleta, bez odniesienia do wysprzedanej z prędkością światła wersji z Benedictem Cumberbatchem w roli tytułowej (pisałam o niej tutaj). Problem w tym, że najnowsza produkcja z Almeida Theatre (przeniesiona po kilku miesiącach na West End do Harold Pinter Theatre, gdzie miałam ją przyjemność oglądać pewnego bardzo deszczowego letniego wieczoru),…

Mosquitoes (Dorfman Theatre, London)

Mosquitoes znalazło się na mapie teatralnych wyjazdów do Londynu z bardzo oczywistego powodu – obecność w obsadzie dwóch fantastycznych Olivii – Colman i Williams. Treść sztuki natomiast zdecydowanie była powodem moich zmartwień. Choć autorka dramatu – Lucy Kirkwood od kilku lat szturmem zdobywa londyński West End, a jej dzieła z powodzeniem transferowane są na Broadway…

Angels in America Part One: Millennium Approaches (Lyttelton Theatre, London)

„Very Steven Spielberg!” wykrzykuje oszołomiony Andrew Garfield w trakcie jednej z wielu imponujących scen w londyńskiej wersji Aniołów w Ameryce. Właśnie ta linijka tekstu najlepiej opisuje spektakl, który po 25 latach powraca na deski National Theatre. Reżyserka Marianne Elliott (War Horse, Dziwny przypadek psa nocną porą) stworzyła bowiem teatralny blockbuster. Przedstawienie zrobione z rozmachem i…

Obsession – Opętanie (Barbican Theatre, London)

Przyznaję się uczciwie, że wystarczyła informacja, że Jude Law jest w obsadzie Obsession, by zdecydować się na kupienie biletu na londyński spektakl. Nazwisko reżysera (choć zazwyczaj dla mnie równie ważne) w tym jednak  przypadku miało drugorzędne znaczenie. To była najszybsza decyzja o zakupie biletów.  I nawet wysoka cena nie grała tutaj roli, choć – prawdę mówiąc…

Co słychać na West Endzie – teatralny Londyn w drugiej odsłonie

Powroty do Londynu są zawsze miłe, a szczególnie wtedy, gdy czekają cię dwa wieczory pełne teatralnych wrażeń … Zawsze to powtarzam, w dobie tanich przewoźników i hosteli wyjazd na spektakl nie jest ekstrawagancją. Oczywiście, funt wciąż ma się dobrze i nie rusza go nawet zbliżający się wielkimi krokami Brexit. Dlatego lepiej nie przeliczać wydanych kwot na złotówki,…

Hedda Gabler (Lyttelton Theatre London)

Nigdy nie byłam wielką fanką tej sztuki Henrika Ibsena. Hedda Gabler nie wydawała mi się intrygującą postacią centralną. Ot, świeżo upieczona, a już znudzona życiem małżeńskim kobieta, która rozrywkę odnajduje w manipulowaniu ludźmi z najbliższego otoczenia. Pewnie nie wybrałabym tej sztuki jako cel wycieczki do Londynu, ale tak się złożyło, że w National Theatre pod…

The Red Barn (Lyttelton Theatre London)

Na ten spektakl wybrałam się z powodu obsady i uczciwie się do tego przyznaję. Nie miałam okazji poznać prozy Georgesa Simenona, choć w Polsce wyszło kilka jego kryminałów (La Main, na bazie ktorego powstał spektakl The Red Barn nie pojawił się w naszym kraju, a w Wielkiej Brytanii poprzestano na jednym wydaniu). Nie znałam wcześniej…

The Spoils (Trafalgar Studios, London)

Spektakl w Trafalgar Studios cieszył mnie z kilku powodów. Po pierwsze: nie na co dzień ma się okazję oglądać w Londynie broadwayowską sztukę. Po drugie: miałam zobaczyć na scenie mojego ulubionego amerykańskiego aktora – Jessego Eisenberga. Po trzecie: mogłam w końcu sprawdzić, jak ten zdolny aktor odnajduje się w roli dramatopisarza. The Spoils to trzecia sztuka Eisenberga. Żałuję,…

Romeo i Julia (Kenneth Branagh Theatre Company, London)

W kościach czułam, że to będzie niezwykły wieczór. Nie chodziło tylko o to, co za chwilę miało się wydarzyć na scenie. Stary Garrick Theatre, w którym gości obecnie Kenneth Branagh Theatre Company, dodawał wieczorowi niezwykłej magii i blichtru, nawet jeśli spora część publiczności zostawiła odświętne kreacje w domu. Dopiero co przyjechałam do Londynu, a gdy tylko…

Uśmiech Hiddlestona, szekspirowskie dolce vita i pochwała spontaniczności (londyńskie teatry)

Odkąd sięgam pamięcią, teatr stanowił ważną część mojej kulturalnej edukacji. Zaczęło się od świetnej polonistki w liceum, która wypowiedziała wojnę tradycyjnym metodą nauczania. Drama, wykorzystująca naturalną zdolność człowieka do wchodzenia w role, okazała się lekiem na nudne lekcje polskiego i ciężkostrawne lektury szkolne. Na zajęciach kreowaliśmy nową rzeczywistość, odgrywaliśmy scenki, wchodziliśmy w buty literackich bohaterów. Nieustannie zmuszaliśmy naszą…

Śmierć i dziewczyna (Teatr Polski we Wrocławiu)

Chcieliście mieć porno – to proszę bardzo – zdaje się mówić w pierwszej scenie Ewelina Marciniak, reżyserka spektaklu Śmierć i dziewczyna we wrocławskim Teatrze Polskim. W błyskającym świetle lamp stroboskopowych, w rytm głośnej muzyki kopuluje para czeskich aktorów porno. Gdy ciężka metalowa kurtyna opada, a światła na widowni ponownie się zapalają – jest jasne, że reżyserka próbuje…

Francuzi (Nowy Teatr, Warszawa)

Zwykle teatr Krzysztofa Warlikowskiego warty jest kilkugodzinnej udręki na niewygodnych krzesłach w zimnych halach. Niekoniecznie tym razem. Inspirowani mało teatralnym dziełem W poszukiwaniu straconego czasu, Marcela Prousta, Francuzi to zlepek luźnych scen, które nie chcą się ułożyć w porywającą całość. Brak narracyjnej płynności  poniekąd rekompensują świetne pomysły sceniczne, olśniewająca oprawa przedstawienia i – oczywiście – gra aktorska. W najnowszym…

Teatr jest drogi i będzie. Są sposoby, by płacić za niego mniej. Albo wcale

Teatr jest drogi z założenia. Jest i będzie. My tylko możemy szukać sposobów, żeby za bilet na spektakl zapłacić mniej. Możesz się oburzać, ale jestem zdania, że wyjście do teatru powinno kosztować. Oczywiście tak, jak każdy z Was wolałabym, żeby kosztowało mniej. Wtedy na spektakle chodziłabym częściej. Ale z pełną świadomością mówię, że powinien być…

Nie idę do teatru bo… Czyli 5 kiepskich wymówek

Nie idę do teatru, bo … za drogo To chyba najczęstszy argument, który słyszę. Dobrze. Teraz trochę matematyki. Weekendowy bilet do multikina to koszt rzędu 25- 30 złotych. Gdy doliczysz do tego colę i popcorn wyjdzie pewnie okrągłe 50. Bilet do teatru we Wrocławiu, Krakowie to 40- 60 złotych (w Warszawie będzie trzeba dodać parę…

Burza (Teatr Polski we Wrocławiu)

INNY WYMIAR Różnorodność to słowo, które najtrafniej opisuje teatr Krzysztofa Garbaczewskiego. Jednak ów bogactwo formy, graniczące wręcz z przesadą, nie zawsze się sprawdza. Przekombinowany Kronos mógł nudzić, ale Burza – wystawiana na tych samych deskach Teatru Polskiego we Wrocławiu, z podobną obsadą i posługująca się analogicznymi środkami artystycznymi – przeniosła mnie w inny wymiar. Zawieszony…

Sukienka a może dres, czyli dress code w teatrze

Nie tak dawno temu rozbawił mnie list jednej z czytelniczek do znawcy zasad savoir vivre w pewnym kolorowym magazynie. Pani skarżyła się na swojego męża / chłopaka, że ten wybierając się z nią do teatru ubiera się tak, jakby szedł na grzyby, albo na piwo z kolegami. W odpowiedzi znawca nie szczędził gorzkich słów, nie…

Podróż zimowa (Teatr Polski we Wrocławiu)

NA SZEŚĆ GŁOSÓW Lubię, gdy przedstawienie absorbuje mnie w stu procentach, gdy zmusza mój umysł do wytężonej pracy. Gdy powoduję, że chłonę każdy słowo, gdy delektuję się ciszą kropek i przecinków. Gdy boję się odwrócić wzrok, by nie przegapić czegoś istotnego. Albo nawet mniej istotnego. Lubię, gdy sztuka daje coś w zamian. A Podróż zimowa daje…

Nine (Teatr Muzyczny Capitol we Wrocławiu)

WIZUALNIE ZACHWYCAJĄCY, EMOCJONALNIE PUSTY Wizualnie zachwycające, emocjonalnie puste – mówi w spektaklu krytyk o twórczości głównego bohatera, wielkiego włoskiego reżysera filmowego Guido Contini. Zdaje się, że dokładnie w tę samą pułapkę wpadła Pia Partum reżyserując sztukę we wrocławskim Teatrze Muzycznym Capitol. Nine zachwyca rozmachem inscenizacyjnym, oryginalnymi kostiumami, porywającymi sekwencjami tanecznymi, ale po wyjściu z teatru w głowie…

Król David Live (Teatr Muzyczny Capitol we Wrocławiu)

DUDZIŃSKI SHOW Tak samo jak biblijny król Dawid – postać o wielu talentach, trudna do jednoznacznego zdefiniowania – tak samo niełatwy do zidentyfikowania bywa utalentowany Sambor Dudziński. Aktor, performer czy multiinstrumentalista? W najnowszym spektaklu Król David Live! zdecydował się odkryć wszystkie swoje talenty. Monologuje, śpiewa, tańczy, gra na kilku instrumentach i trudno rozstrzygnąć, w czym…

Termopile polskie #2 (Teatr Polski we Wrocławiu)

Mistrzostwa w gimnastyce politycznej Wydawać by się mogło, że biorąc na warsztat Termopile polskie, dramat Tadeusza Micińskiego często określany mianem literackiej grafomanii, niezwykle trudny do przeniesienia na teatralne deski, Jan Klata wykonuje przysłowiowy skok na główkę. I to do pustego basenu. Reżyser sięgając po ten tekst ponad pół roku temu, nie mógł wiedzieć, jak bardzo…

Termopile polskie #1 (Teatr Polski we Wrocławiu)

NU, POGODI !  Polsko – rosyjskie antagonizmy Jan Klata błyskotliwie zamknął w muzycznym cytacie z kultury popularnej. Oto Kniaź Potiomkin (Bartosz Porczyk) rzuca się w pogoń za Tadeuszem Kościuszko (Marcin Pempuś), a z głośników dobiega melodia znana wszystkim dzieciakom wychowanym w Polsce w latach osiemdziesiątych. W rosyjskim filmie animowanym sprytnemu zającowi zawsze udało się przechytrzyć…

Rat Pack: teatr Muzyczny Capitol we Wrocławiu

W tym roku Wrocław niemalże jednocześnie stał się polską stolicą piosenki aktorskiej oraz muzyki jazzowej. A to za sprawą Konrada Imieli i jego zespołu. Jeszcze nie opadły emocje związane z 35. Przeglądem Piosenki Aktorskiej, a już Teatr Muzyczny Capitol zdążył z sukcesem zainaugurować kolejne ważne wrocławskie wydarzenie – Jazz nad Odrą, festiwal z 50-letnią tradycją….

Stolik (Karbido)

ŁOWCY DŹWIĘKÓW Otaczający nas świat jest fabryką dźwięków i stanowi nieograniczoną inspirację dla artystów. Drewniany stół i czterech niepokornych muzyków – tyle wystarczy, aby wyczarować niezapomniany wieczór w teatrze. Dawno temu członkom eksperymentalnej grupy muzycznej Karbido znudziła się gra na zwyczajnych instrumentach. Szukali swojej artystycznej ścieżki, a od zwyczajności uciekali do absurdu. Pomysł na granie…

Dziady (Teatr Polsku we Wrocławiu)

 MICKIEWICZ PUSZCZA OKO Michał Zadara daje prztyczka w nos wszystkim tym, którzy myślą, że polska klasyka w teatrze to nuda. Reżyser nie majstruje przy tekście Mickiewicza, każe aktorom przez niemalże pięć godzin mówić językiem ciężkostrawnej lektury szkolnej. Nie idzie na skróty i nie ulega modzie na nawiązywanie w teatrze do współczesnej sytuacji politycznej. Skandal znajduje…